tag:blogger.com,1999:blog-55086506023384714392012-02-16T18:09:42.832+03:30شعرنماهای نادر طالبینادر طالبیnoreply@blogger.comBlogger131100tag:blogger.com,1999:blog-5508650602338471439.post-72313876239882185392010-12-14T17:02:00.002+03:302010-12-14T17:07:32.194+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><span style="font-weight:bold;"><a href="http://tahavalizadeh.wordpress.com/">طاها</a>، ندا، من و البته حسین پناهی!</span><br /><br /><br />کاش این پاکت 200 سیگار داشت<br />یا این فندک های 200 تومانی می توانستند<br />همه جهان را به آتش بکشند...<br />دیگر لازم نبود<br />پنج گونی دینامیت را با چاقو نصف کنیم<br />و صد اعدامی بدهیم تا جهان شهادت دهد<br />که پنج سال آزگار<br />در آینه نگاهت می کردم... خود را!<br />*<br />لعنت به موهایَت، <br />چشمهایَت!<br />لعنت به لب هایت، چه می گویی؟<br />نور صحنه را که کم کنند<br />محو می شوی لعنتی! چه می گویی؟<br />ما قطره قطره تو را سفته ایم در میان شعر های نابهنگام خویش!<br />شعر های اورژانسی<br />شعرهایی که ترک خورده اند<br />بخیه خورده اند<br />تصویر ها را وصله کرده اند<br />تا در خیال هم که شده<br />انگشتانت نروند برای خودشان روی مین ها ضرب بگیرند و<br />چشمهایت بمانند!<br />*<br />خاکستر سیگار را می چکانی که چه شود!<br />ماشه تفنگ است این سیاهه ی سفید؟<br />هر پنج ضلعی ای که ستاره ی داوود نیست!<br />*<br />آنقدر شمع شمع عشق کردی<br />که لامپ های شمعی<br />تنها شعاعی کوتاه را روشن کردند<br />و فکر کردی<br />که در وسط این همه سیاهی<br />با همین 200 وات<br />فردین شده ای!<br />چه مرگت است!؟<br />این شعر با این خط خطی ها پایان نخواهد گرفت<br />پایان؟<br />پایان زندگیست<br />مرگ است<br />پایان حتی چرخ و فلکی است<br />که بیهوده می چرخد به خیال سر و ته نداشتن خویش!<br />*<br />دکمه های شلوارم را می بندم<br />دکمه های پیراهنم را...<br />تو فراموش شده ای<br />سر هر چهار راه،<br />و این همه میز مذاکره،<br />هیئت مدیره،<br />امنا،<br />مجمع عمومی،<br />نشست های سالانه،<br />سالیانه،<br />پژوهش های رسمی،<br />و حتی غیر رسمی<br />دکمه های شلوارم را می بندم؛<br />مرحله به مرحله<br />از بالا به پایین<br />کاملا اصلاحی _بدون خشونت_<br />و برای تنوع، اعتراض<br />و حتی،<br />و حتی خالی نبودن عریضه<br />گاهی از پایین به بالا!<br />آخر طرف ما جامعه است!<br />مردم!<br />آگاهی!<br />دودکش های رسمی،<br />غیر رسمی<br />استفراغ<br />بالا می آورم...<br />واق، واق<br />واق، واق<br />...<br />من تمام این خانه های چهل گانه را نجس کرده ام<br />مثل سگ پاسبانی<br />که تنها پارس می کند<br />پارس می کند<br />و با یک استخوان<br />یا نهایتا تقدیر نامه ای رسمی...<br />*<br />تو، فراموش شده ای!<br />اصلا از همان بالا یا پایین<br />رسمی یا غیر رسمی<br />اصلاحی یا انقلابی<br />این خط زدن ها چیزی را پاک نمی کند<br />تو مدت هاست که فراموش شده ای!<br />مثل اسلیمی های فرش<br />مثل همه فال ها<br />مثل همه ی چیز هایی که بسته بندی می کنی<br />مثل کفی کفشم<br />مثل سرطان محک<br />پستان<br />ایدز<br />آنقدر هر روز دیده شدی<br />که فراموش...<br />*<br />کاش...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5508650602338471439-7231387623988218539?l=baznama.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5508650602338471439.post-65628272611214423652010-08-18T16:34:00.003+04:302010-08-18T17:26:38.471+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br />شعر شورایی 3<br />با <a href="http://tahavalizadeh.wordpress.com/">طاها</a><br />برای <a href="http://negativesukhte.wordpress.com/">سارا کوچولو</a> که حضور غایبش در این شعر آشکار بود.<br /><br /><br /><br />من پیرتر بودم<br />چسبهایم خشک تر<br />چاقوهایم کندتر<br />تو چرا این همه جوان سقط شدی؟<br />...<br />پستانک طعم حقیقت جهان را به ما چشانده بود.<br />طعم رسوای پلاستیک را<br />"تمدن ما تمدن دسته خر پلاستیکی است."<br />لیوان های پلاستیکی<br />کردهای پلاستیکی<br />تفنگ های پلاستیکی<br />اسانس ها...<br />و ما<br />که کاملاً حقیقی از پلاستیک زدگی و سندرم پستانک می میریم...<br />پلاستیک های غیر قابل بازیافت<br />و یا حداکثر<br /> و در بهترین حالت ممکن<br /> با شیر خشک های چینی<br /> که البته<br /> _اگر گوشتان را نزدیکتر بیاورید_<br /> آن ها هم پر از پلاستیک های پودر شده اند<br /> مثل زندگی<br /> که پودر شد و<br /> تو 18 ساله به دنیا آمدی<br /> بی تجربه ی بلوغ<br /> و پستان هایت از همان اول برآمده بود<br /> بی آنکه به فکر تحریک کسی باشند<br /> تو 18 ساله به دنیا آمدی<br /> و چین هنوز شیر خشک تولید می کرد<br /> و دنیا دنیای رقابت بود<br /> اسلحه تولید می شد<br /> شعر اعدام<br />و شعر های ناب تر با اسلحه های ساخت روز طرف شدند<br />و شعر های شعار زده همگی در بازار بورس قرار گرفتند<br /> مثل همین شعر<br /> که برای ساخت اش<br /> چندین کمپانی به جان هم افتاده اند<br />...<br />نمی دانم<br />تمام جهان را گند گرفته<br />یا چشم های من عفونت کرده اند<br />عفونت کرده اند آنقدر<br />که پلک هایم کرکره های کاسبی را پایین کشیده اند...<br />هه!<br />زیبایی آسمان در نگاه توست<br /> اما حقیقتاً<br /> کثافت اش ربطی به نگاه ما ندارد<br /> می توانیم آنقدر احمق باشیم<br /> که فیلتر<br /> که لنز<br /> که همه چیز زیباست...<br /> این درست<br /> اما<br /> مین ها خواهند ترکید<br /> گرومب!<br />مین ها به چکمه ها هم رحم نمی کنند<br />گرومب!<br />چه برسد به لنز<br />لبخند<br />پستانک.<br />لبخند<br />لبخندت بوی گرسنگی می دهد <br />جهان حقیقتش را استفراغ<br />گرومب! <br />....<br />نمی دانم<br />چشمانم قی کرده اند<br />مثل کودکی و قاقا لی لی<br />مثل شروع هر روز با قوقولی قوقو<br />مثل گوشه های آخر عشق!<br />...<br />چشم هایت داستانی بود<br />-عجب داستانی<br />از پشت این پرده های چرکی و کدر هم می توانم خط داستانت یا دستانت را بگیرم و به انتهایش برسم<br />خطوط دست هایت مثل ستاره ها<br /> آینده را نشان می دهند<br /> خطوط دست ات مثل لوله های رادیاتورِ روز های اول اردیبهشت<br /> خاموش می شوند<br />دستت دیگر گرم نیست...<br />ای وای!<br />من عاشق که نشده ام<br />لابد<br />گردش خونِ وَ<br />قلبِ وَ<br />عفونت چشمِ وَ<br />زندگیِ وَ<br />پلاستیک وَ<br />موشِ وَ<br />گندم!<br />گندم گل گندم ای خدا!<br />دختر مال مردم ای خدا! <br />نه! نه! نه!<br />این شعر تا همین جا کاملاً مجوز دارد.<br />از این جا به بعد<br />دخترکان زیبا به انضمام تمام چیز های دیگر<br />خیلی وقت است که اسانسشان عمومی و خودشان انحصاری مصرف می شوند<br />مملکت قانون دارد آقا! <br />برای تولید باید مجوز گرفت!<br />از بهداشت <br />از باتوم<br />فاحشه ها هم مجوز دارند<br />از بهداشت<br />از باتوم<br />از ماشین هایی که...<br />....<br />من چرک کرده ام.<br />کمپانی ها با هم رقابت می کنند،<br />کرم ها با هم...<br />پلاستیک و شیر خشک تولید می کنند<br />گندم ها به دریا ریخته می شوند<br />بورس بحران را پشت سر می گذارد<br />تو سقط می شوی<br />و این شعر نوشته می شود<br />فحش می خورد<br />برایش کف می زنند<br />و همچنان<br />تو...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5508650602338471439-6562827261121442365?l=baznama.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-5508650602338471439.post-17287091092365004002010-08-18T01:56:00.002+04:302010-08-18T02:02:16.727+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br />چطور امیدوار نباشم؟<br />وقتی<br /><a href="http://negativesukhte.wordpress.com">سارا</a><br />این حوالی است<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5508650602338471439-1728709109236500400?l=baznama.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-5508650602338471439.post-58396753458286898542010-08-16T01:32:00.002+04:302010-08-16T01:37:59.740+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br />نه سوار فرقی نموده<br />نه خورجینش...<br />صد سال گذشت و ما تنها<br />از الاغ<br />به موتورسیکلت رسیده ایم!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5508650602338471439-5839675345828689854?l=baznama.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5508650602338471439.post-85411640431863729332010-07-29T23:28:00.002+04:302010-07-29T23:33:22.725+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><br /><br /><br /><br />چو پولاد <br /> آبديده شديم،<br /> استوار و سخت.<br /><br />چو تيغه ای مغرور<br /> سر خم نکرديم<br /> از آمد،<br /> از رفت.<br /><br />دير زمانی<br /> در کنار هم ايستاديم<br /> متحدد،<br /> دست در دست.<br /><br />ندانستيم<br /> ميله های زندانيم....<br /><br />پ.ن: هرگونه ارتباط این شعر با لیبرال های احمقی که هر سیستم فکری جز خود را ایدئولوژی می دانند به شدت تکذیب می شود!<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5508650602338471439-8541164043186372933?l=baznama.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-5508650602338471439.post-7180783413143074272010-07-26T01:25:00.000+04:302010-07-26T01:29:20.834+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br /><br />تب کرده ام<br />نه از این 40 درجه های انسانی<br />96 درجه در مقیاس الکل و هضذیان!!<br />***<br />دیوارهای کودکیم <br />خرت خرت خورده شدند<br />اصواتم شکستند <br />در تماس های خونین<br />با آژیرهای بوم بوم!<br />.....<br />و مادرم <br />مادرم بوی گند زهرمار بیمارستان می داد<br />پستان هایش رنگ بتادین<br />بوی بیماری <br />و شیرش خشک...<br />ما<br />کوپن کوپن <br />در صف های طولانی شیر خشک خوردیم<br />همیشه در کوچه های خرابه و خاکی <br />با فشنگ ها بازی کردیم <br />فشنگ های خالی<br />و من <br />حتی خواب خلبان شدن را <br />خیال نکردم<br />***<br />گاهی وقت ها که مرکز جهانم <br />همه ی دوستانم دشمن و <br />همه ی جوشهایم درد بشریت می شوند<br />و اصلاً هم به تخمم نیست که <br />این حوالی و در محیطم چه می گذرد<br />قانون گریز از مرکز <br />هنوز در دنیای کوچکم کشف نشده است...<br />***<br />از من تا چشم های هیچکس<br />خط مستقیمی نیست<br />زمین از زمان اقلیدس بسیار گردیده<br />گردیده گردیده گردیده...<br />آن قدر که سرش گیج و دلش ضعف.... <br />این روزها <br />مجموع زوایای مثلث هم<br />به زاویه ی دید تحلیلگر بی شرف بستگی یافته<br />و من.... <br />من تکه های پراکنده ام را از چینی بندان حرفه ای پنهان می کنم.<br />***<br />تب کرده ام<br />و می بینم <br />که خواندن خطوط شکسته ی دست ها و چهره ها<br />طرح های درهمِ پینه ها<br />هیچ هندسه ای نمی خواهد!<br />و بی عدالتی و مجموع زوایای مثلث<br />با تغییر منظر <br />یا نرخ تحلیلگر مزدور<br />یا گردیدن وَ گردیدن وَ گردیدن <br />زیباتر نمی شوند.<br />***<br />من <br />ارتباط بوی بتادینِ بیمارستان و پینه های پلاسیده و سرنگ های خون بازی و مثلث را نمی دانم<br />شاید فروید می فهمید.<br />شاید...<br />نه به خاطر روانکاوان پفیوز و خرسند فعلی<br />نه<br />شاید چون در زمان و مکان نامناسبی یهودی بود.<br />***<br />من تب کرده ام<br />نود و شش درجه در مقیاس الکل<br />آشوویتس که موزه شده ست و "بکارت" نمی آید<br />به گمانم خیرین گمنام زمان<br /> با دوزِ بالا<br />شیاف شیشه ای تجویز خواهند کرد.<br />و من <br />درمانده <br />در من مانده<br />و لابد درمان....<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5508650602338471439-718078341314307427?l=baznama.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-5508650602338471439.post-7832941488170472762010-07-24T03:54:00.000+04:302010-07-24T03:57:33.514+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;">روی سرم ایستادم<br /></div>آینه را چرخاندم<br />خودم را بالا آوردم<br />پشت و رو شدم<br />ورد خواندم و هپروت<br />و زندگی بی خیال همه ی دلقک ها<br />همچنان مستقیم به ما خیره...<br />هی خیره خیره به ما مستقیم....<br />هی می رود.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5508650602338471439-783294148817047276?l=baznama.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5508650602338471439.post-47044618562197492492010-07-20T00:39:00.000+04:302010-07-20T00:43:23.125+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br />برای چنور<br /><br />بمب های ناپالم، همه تاریخ مصرف گذشته اند<br />خردل، سیب های کال، حلبچه<br />....<br />زنان ایلامی اما هنوز می سوزند<br />و من دست و پا می زنم<br />زنم<br />پا می زنم<br />پا می زنم<br />پا می زنم<br />بر دوچرخه های ثابت باشگاه!<br />****<br />رادیکال که می شوم<br />قهوه ام را تلخ، <br />و عرقم را هار می خورم.<br />و همیشه می ترسم<br />از کبد، ریه و خواب هایم.<br />و کمرم که درد می گیرد<br />همه ی دنیا را فراموش می کنم.<br />***<br />من شعرهایم زبان ندارند<br />لال می مانند و اشاره می کنند.<br />بزدل<br />نه ریشه ی علف ها را می خورند<br />نه جست می زنند<br />تنها<br />دست و پا می زنند<br />پا می زنند...<br />***<br />بر دار قالی هر روز اعدام می شوم<br />و از بافتن بیزارم<br />از گره<br />و از زار زدن<br />از زِر!<br />و از شعر...<br />***<br />شرطی شده ام.<br />دهانم خشک و لبهایم ترک.<br />سیب هایم کال و حلبچه<br />تمام ایلامم می سوزد....<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5508650602338471439-4704461856219749249?l=baznama.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-5508650602338471439.post-65207420153013053232010-07-18T03:41:00.001+04:302010-07-18T03:43:27.228+04:30برای <a href="http://tahavalizadeh.wordpress.com/">طاها</a><br /><br />ارشمیدس!<br />خاک بر سرت!<br />خاک بر سرت که برای تغییر جهان<br />در پیِ نقطه اتکایی بیرون از زمین می گشتی!<br />اهرمِ پوسیده ات<br />تو را از سربازِ خرفتِ رُمی هم ایمن نساخت!<br />شاهِ ورق بودی و حکم نبودی!<br />حکم، زندگی ست!<br />تولید است<br />حالا هی بباف!<br />*****<br />ارشمیدس!<br />راستی<br />اگر یک تنه جهان را تغییر می دادی<br />با چنگیز و ناپلئون و تمامِ قهرمانانِ هالیوود چه فرقی داشتی؟<br />خاک بر سرت!<br />این همه بافتی و هنوز هم جهان بر همان مدارِ گه می چرخد!<br />***<br />باغ نیستم که هرس کنی ام!<br />داسِ پوسیده ات را کنار بگذار!<br />چکشت را بردار!<br />بردار و بر فرقِ سرم کوب!<br />فرقی هم نمی کند!<br />کمی چپ تر که بکوبی<br />دنیا تغییر خواهد کرد<br />...<br />***<br />ارشمیدس! <br />نمی دانستی<br />که تکیه گاهت، <br />گرده های تمامِ آدم هایی است<br />که زیرِ بار زندگی خم شده اند!<br />همین جا<br />روی همین زمین نابکار!<br />و جهان بر این مدار نخواهد چرخید!<br />نه از فشارِ بازویت<br />احمق!<br />که،<br />از سنگینیِ بدبختی<br />که مثلِ باران می بارد<br />بی دریغ!<br />..<br />بر پهنه ی همین زمینِ نابکار..<br />***<br />دلم می خواهد <br />دلم می خواهد گریبانِ خود را بگیرم و بالا کشم!<br />لعنتی!<br />بی تکیه گاه حتی نمی توان خود را بر دار زد!<br />ارشمیدس؟<br />کاش جهان به منطقِ فیزیکت بود!<br />کاش سربازی نبود تا راحتت کند!<br />از افسردگی می مردی و تنهایی<br />و لاف نمی زدی!<br />خاک بر سرت!<br />کاش اهرمت را بر فرقِ جهان می کوبیدی..<br />فرقی هم نمی کند....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5508650602338471439-6520742015301305323?l=baznama.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-5508650602338471439.post-71250407428407168492010-07-18T03:40:00.001+04:302010-07-18T03:40:45.047+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br />دخترک کبریت فروش،<br />کبریت دارد.<br />نترس!<br />بمبِ ناپالم که ندارد.<br />بمب اتمی هم،<br />بمب هیدروژنی،<br />بمب مغناطیسی وُ<br />هیچ بمبِ تخمیِ دیگری هم که ندارد!<br />کبریت دارد!<br />حالا هزاران هم که باشند دخترانِ کبریت فروش،<br />نمی توانند دنیایتان را به آتش کشند!<br />نهایتاً در حرکتی مدنی و کاملاً عاری از لولویِ خشونت<br />خود را به آتش خواهند کشید.<br />نترس!<br />....<br />"400 میلیون کودک کار در سراسر جهان داریم."<br />"با 9 دلار در سال می توان از مرگ و میر کودکان بر اثر نبود امکانات بهداشتی جلوگیری کرد."<br />"با 3 هفته هزینه ی نظامیِ دولت های جهان می توان تمامی کودکان جهان را از حداقل امکانات بهداشتی برخوردار نمود"<br />....<br />خونِ تمامِ فرودستان،<br />طوفانِ نوح هم که به راه بیاندازد،<br />من تخته پاره ای از عرفان خواهم جست وُ<br />نجات خواهم یافت.<br />حال یا به روش سنتی:<br />خر منم، گاو منم بنده ی پر تاب منم<br />نور توئی، سور توئی حاجی نگهدار مرا!<br />یا به روش مدرن:<br />هووووووووووو<br />عوووووووووووود<br />مننننننننننننننننن<br />خررررررررررررررررررررررر<br />خلاصه که این جوری ست...<br />تخته پاره ای خواهم جست.....<br />از زمان مغول تاکنون....<br />می ترسم...<br />من کبکِ کوچکی در این جهان شلوغم<br />برف هم که نبارد سرم را در هر گهی که دمِ دست یا مدِ روز باشد<br />پنهان خواهم نمود.<br />*****<br />افسانه؟<br />چرا این قدر حقیقتی؟<br />لعنتی!؟<br />انگشتهایت بریده اند؟<br />کدام قطار تو را دزدید؟<br />به کدام سو می رفت با بارِ انگشتانت؟<br />....<br />پنبه جایِ انگشت هایِ دستکشت می گذارم...<br />دست بر قلبت می کشم...<br />می چرخانمت<br />می بوسمت<br />انگشتهایت پیش من نیست!<br />...<br />نمی توانی ستاره ها را نشان دهی<br />سه تار بزنی<br />اغوا کنی...<br />حتی گشت ارشاد هم نمی گیردت!<br />هیچ کس عروسکی ناقص را دوست ندارد.<br />آن هم عروسک ناقصی افغان!<br />آن هم عروسک ناقص افغانی سیاه!<br />سیاه!<br />بی هیچ کرم و سولاریوم!<br />افسانه؟<br />****<br />آهان!<br />به تو گفته ام؟!<br />من خیلی خاص هستم!<br />گشت ارشاد هم مرا گرفته است.<br />دو بار!<br />برای بلندیِ مو<br />برای کوتاهیِ مانتو<br />هیس!<br />گوشت را بیار نزدیک!<br />موبایلت را خاموش کن!<br />....<br />من حتی شورت سبزی هم پوشیده ام!<br />یا تی شرتِ چه گوارا! <br />هیس!<br />من چند عکس یادگاری با سطل آشغال های سوخته دارم!<br />- البته صورتم را پوشانده ام!<br />راستی به تو گفته ام؟<br />که روزی تمام فال های دخترک فال فروشِ خوشگلی را خریده ام؟<br />***<br />غزه به درک<br />و لبنان<br />حتی کردستان!<br />ترکمان صحرا وَ<br />بلوچستان...<br />زنده باد تهران!<br />تهران...تهران...تهران<br />****<br />سینه هایت را عمل کن!<br />پلاستیکی شو!<br />کونت را!<br />لبهایت را!<br />غریبه نباش! آشنا شو! آشنا!<br />به درک که افسانه انگشت ندارد<br />به درک که ساز نمی تواند بزند و ستاره را...<br />به درک! درک! درک!<br />هنر برای هنر است!<br />و فقر برای فقیران!<br />جمهوریِ ایرانی می خواهید؟<br />ریدم به این ایران!<br />***<br />آن مرد اسب آمد.<br />این زن الاغ رفت.<br />من یک طویله ی کاملم!<br />و کشتیِ نوح این بار چه خالی خواهد بود...<br /><br />پ.ن: افسانه 7 سالش است! خواهرِ شبانه است.<br />پ.ن.2: مخاطبِ این نوشته ها خودم هستم! به شما بر نخورد. کوتوله و الاغ و هر زهرمار دیگه ای هم من هستم.<br />پ.ن.3: تو خوبی!<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5508650602338471439-7125040742840716849?l=baznama.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5508650602338471439.post-84457511087326815922010-07-18T03:38:00.000+04:302010-07-18T03:39:45.361+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><br />تو هم گهِ خاصی نبودی!<br />اصلاً مگر می شود گهِ خاصی بود؟ -با این همه فست فود و سیستم های پیشرفته ی فاضلابِ شهریِ همگانی<br />اصلاً<br />اصلاً مگر می شود چیزِ خاصی بود؟ -در این عصرِ پرشکوهِ جهانی سازی!<br />چه انتظار بی شرمانه ای!<br />...<br />می خواستی<br />از نردبان ترقی به بالای این مهِ همگانی صعود کنی<br />با ساعت سواچ و تی شرت یونیسف و کریس دی برگ و تحصیل و چند کلمه محاوره ی انگلیسی.<br />با چند آکورد گیتار و خشم های طوفانیِ چند ساعته.<br />با مهاجرت، با تفریحات چند روزه!<br />با خلیجِ همیشه فاشیستی!<br />با ژست های آنارشیستی!<br />می خواستی...<br />اما با وزنه های سربی که نمی شد مسابقه داد.<br />آن هم مسابقه ای جهانی! با نردبان هایی آنچنانی! با رقبایی همگانی!<br />جهانی...<br />جهانی...<br />چه جهانی!<br />چه<br />جهانی!!!<br />باید سبک می شدی.<br />سبک می شدی از<br />تمام فرودستان<br />کودکان کار، کارگران، زنان، دانشجویان<br />و هر ...ان دیگری که وجدانت را سنگین کرده بود.<br />باید رها می شدی. همه می گفتند!<br />باید رها می شدی. رها می شدی رها می شدی....<br />رها شدی!<br />طوری هم نشد که<br />هنوز هم خوب که مست شوی<br />می توانی با این وزنه های قدیمی<br />یه قل دو قلی بازی کنی!<br />غرغری کنی، عری بزنی، افسرده شوی، پزی بدهی، عاشق شوی، روشنفکر شوی، اغوا کنی، اغوا شوی،<br />کنی، شوی، کنی، شوی، کنی، شوی، کنی، شوی...<br />***<br />بالا رفتی..<br />بالا!<br />بالاتر<br />بالاتر از <span style="font-style: italic;">بالاترین</span><br /><span style="font-style: italic;">بالاترینِ </span>انقلابیون خفن! انقلابیونِ (کلیک کلیک، زر زر، نترسین نترسین)<br />اما آن بالاها هم<br />چیزِ خاصی منتظرت نبود.<br />سرزمینِ فرصت های طلایی ات، شهربازیِ پینوکیو بود.<br />زنده گی، زنده گی، زنده گی<br />زندگیِ<br />Life’s good!<br />پینوکیو؟<br />پینوکیو هم نبودی بدبخت!<br />که فرشته ی مهربانی یا حتی فاحشه ای شرمگین داشته باشی تا برت گرداند.<br />برت گرداند؟<br />هه! زرشک!<br />کجا برت گرداند؟<br />کجا؟<br />جایی برای برگشتن نیست.<br />***<br />وزنه های سربیت را که باز کردی،<br />باد به همه جا بردت.<br />اوایل شیرین بود. شیرین می زدی وُ<br />توریست خوشبختی شدی.<br />مارکوپولویی که راهِ استعمار را هموار می کرد.<br />میتی کومانی که همه ی سرکشان را<br />به نام حاکم بزرگ<br />(خیلی بزرگ!)<br /> سرکوب می نمود.<br />و یا نل و یا هاج، زنبوری بدبخت!<br />اولش شیرین بود.<br />اولش<br />سبک شده بودی و همین جور مثل بادبادکی که بندش را از تمامِ بدبختی های زمینی گسیخته، چرخ چرخ می زدی.<br />بعد کم کم غباری شدی مثل هزاران ذره ی چرخانِ دیگر<br />بچرخ! بچرخ! بچرخ!<br />بچرخ...<br />بچرخ تا بچرخیم....<br />***<br />هی! یادت هست؟<br />تمامِ خوشیِ ما دهه شصتی ها<br />کودکی نگران بود<br />که سیزیوف وار، سلول کوچکش را می پیمود و برمی گشت.<br /> ((بق بق بق بق بق، بق بق بق بق بق، بق بق بق بق بق، بق بق بق بق بق...))<br />و پرده که بالا می رفت؛------برنامه ی خردسالان!<br />پسرک و ما از شادی می پریدیم هوا<br />و چند سال بعد، در خالیِ سیاهیِ پشتِ پرده، با مغز زمین می خوردیم.<br />مردمکان چشمانمان، گشوده می ماند<br />می ماند می ماند می ماند و به هیچ نوری واکنشی نشان نمی داد<br />نورِ خورشید که نه، حتی همین چراغ قوه های معمولی<br />تا دستِ آخر در اداره ای یا بازاری و یا زهرمارِ دیگری زنده به گور شویم.<br />***<br />برای باورِ زنده بودن،<br />به نصیحت هالیوود، به صدای قلبت گوش دادی.<br />تکرار مسخره ای که به زندگیِ مدرن جهانیتِ خوب می آمد..... خوب!<br />می دانی؟!<br />تو هم، گهِ خاصی نبودی!<br />می ترسم.<br />نگاهت که می کنم از نزدیک،<br />تصویرِ ابلهِ درون چشمانت می رماندم....<br />مردمکانِ گشاده ات در انتظار چیست؟<br />می دانی؟!<br />...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5508650602338471439-8445751108732681592?l=baznama.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-5508650602338471439.post-72536498992401805482010-07-18T03:37:00.000+04:302010-07-18T03:38:16.174+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;"><div dir="rtl" style="text-align: right;">نمی دانم<br /></div>این آب های سبز و سیاه<br />که از جزیره ات جدایم کرده اند<br />به کجا می ریزند...<br />نمی دانم<br />با آدم خواران جزیره ات چه می کنی؟<br />می خواهم به همان شکوفه فکر کنم<br />که از کنج سیمانیِ اتاقکت رویاندیش<br />یا<br />به؟<br />به...<br />به تیرهای خلاصی که خلاصم نمی کنند.<br />****<br />گام های لرزان ما<br />محاط در ترس هایمان مانده<br />و تو را تنها<br />دیوارهای سرد باز می دارند.<br />هی رفیق!<br />رفیقِ دور و دیر<br />با یادت، شجاع می شویم...<br />می دانم<br />که از بی چیزترینِ چیزها<br />همه چیز می سازی.<br />می دانم که به فرمانت می آیند<br />آب و ماهی و آینه<br />می دانم اما<br />این سفره ی قدیمیِ بی نانِ ما<br />هفت سین می خواهد.<br />هفت سینِ لعنتی!<br />گیرم که سرود و سراغ و حتی صدا هم حساب باشند.<br />گیرم که در آن بی هوایی،<br />ماهیِ سرخی هم باشد.<br />گیرم که<br />...<br />نه!<br />نمی گیرم!<br />بگذار به همان شکوفه فکر کنم<br />که می دانم...<br />می دانم!<br />رویاندیش.<br />از سردترینِ سیمان ها<br />سیمان های خاکستری<br />خاکستری دیوارها<br />دیوارهای امن نه!<br />سردترین دیوارهای ناامنی.<br />می دانم!<br />رویاندیش.<br />عطرش می آید از دوردست ها<br />از فرازِ آب های سیاه و سبز<br />که نمی دانم به کدام قبرستان و ناکجاآباد می ریزند...<br />عطرش می آید.<br />عطر شکوفه هایت<br />شکوفه های پایداری و پیروزی<br />دیرگاهیست<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 0);">شیوا! </span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5508650602338471439-7253649899240180548?l=baznama.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5508650602338471439.post-52513847425898041692010-07-16T23:29:00.003+04:302010-07-18T03:46:45.275+04:30برای وحید، 9 ساله که در حین کار تصادف کرد و رفت..<br /><br /><span style="font-weight: bold;"></span><br />تیرباران هم که می کنند ابرها<br />دلِ زمین پاره پاره نمی شود.<br />دلِ زمین از سنگ است<br />...<br />سنگ پاره هایی که کودکان با آنها<br /> آسمان را خواهند درید.<br />باور نمی کنی؟<br />نگاه کن ستاره ها را!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5508650602338471439-5251384742589804169?l=baznama.blogspot.com' alt='' /></div>نادر طالبیnoreply@blogger.com1